Mijn drie kleine beertjes

Deze foto is genomen net voordat ze allemaal naar bed gingen. Onze oudste twee kunnen hun handen niet van kleine Tessa afhouden. Vooral Gioela loopt graag met haar rond en wil haar het liefst als een soort pop dragen.

Het is bijzonder te zien hoe onze kinderen groeien en hoe ik dagelijks Gods trouw ook hierin mag zien. Hij voorziet in wat zij nodig hebben en voorziet voor mij als moeder in datgene wat ik nodig heb om hen de juiste weg te wijzen. Soms is dit niet altijd makkelijk en wil er nog wel eens een haar uit mijn hoofd vallen, maar dan kijk ik naar ze en dan smelt mijn hart. Of als Giacomo op het punt staat de kinderen naar school te brengen en Gioela haar neus tegen het raam van de auto plakt en ik kan liplezen dat ze zegt "Mama, I love you". Dat maakt alles weer goed en weet ik dat we het op een of andere manier toch goed doen!!!

Mijn drie kleine beertjes zijn een extra kroel wel waard vandaag!!

Onafhankelijk of volledig vertrouwen

Als christenen geloven we dat God in alles voorziet en dan hebben we het meestal over de financiën, maar ook over alle andere dingen, zoals vrienden, liefde, geborgenheid, etc. God voorziet in datgene wat we nodig hebben en verrast ons zelfs met datgene wat we niet echt nodig hebben, maar wat ons laat zien dat Hij een Vader is die om Zijn kinderen geeft en hen wil zegenen.

Ik had voor mijn verjaardag aan God iets speciaals gevraagd, maar wist dat het eigenlijk geen NOOD was, maar iets waar ik heel speciaal om had gevraagd om speciale redenen. Deze wens was alleen bij mijn Vader boven bekend. Op mijn verjaardag kwam ik 's morgens op de basis aan en werd ik toegezongen. Toen kwam een van onze stafleden naar mijn toe en zei "God heeft mij heel duidelijk laten weten dat ik dit aan jouw moest geven en ik wilde het al 10 dagen geleden geven, maar God zei dat ik moest wachten tot je verjaardag". Wat zij mij gaf was precies datgene wat ik aan mijn Vader gevraagd had en toch niet had durven hopen, maar ergens een vertrouwen had dat Hij mijn hart gezien had. Ik nam het cadeau in ontvangst en wist direct dat ik naar die stille plek met mijn Vader moest rennen om Hem te bedanken.

Het was iets heel speciaals, niet om het cadeau zozeer, maar omdat mijn Vader mijn gebed had gehoord en Hij zelfs om zoiets (eigenlijk onbelangrijks) ook gaf en Hij mijn wilde zegenen op die hele speciale manier.

In deze dagen spreekt mijn Vader zo duidelijk dat ik in volledig vertrouwen mag wandelen en eigenlijk moet wandelen als ik die rust wil ervaren waar Zijn woord over spreekt.

Filipenzen 4: 6-7 zeggen dit: 6 Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank hem in al uw gebeden. 7 Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.

Gods woord is waarheid, we hoeven ons eigenlijk over niks zorgen te maken en toch willen we in onafhankelijkheid leven. Alles zelf willen doen zonder daarbij God nodig te hebben. God heeft me toch deze mogelijkheden gegeven, dus ik kan het zelf. Ik wil het eerst zelf proberen, als het niet lukt vraag ik God of Hij een ander idee heeft. Zo vaak proberen we de dingen zelf, niet afhankelijk te willen of moeten zijn van God, want we willen Hem toch niet lastig vallen. Ik wil in volledig vertrouwen op Hem wandelen, in ALLES!!!

In mijn persoonlijk wandel met Hem, in mijn rol als vrouw, moeder en vriendin wil ik in volledig vertrouwen en afhankelijkheid van Hem leven. Zonder Hem heb ik geen vrede, ik wil me niet bezorgd maken, maar alles bij Hem bekend maken. Ik ben zo erg dankbaar voor wat ik heb en voor wat ik niet heb. Hij is mijn alles, mijn redding, mijn rots waarop ik bouw. Laten we samen in deze tijd samen op de rots bouwen. Hij is onze kracht, ons vertrouwen en onze toevlucht. In alles wat ik doe vind ik kracht en steun bij mijn Vader en die vrede die wil ik dagelijks, jij toch ook?

Voetbal of eeuwig leven

De voetbal gekte komt er weer aan...zuid-afrika 2010. Ja Nederland zit al in de wereldcup, maar Costa Rica liep vorige week hun wedstrijd mis en hebben nu nog maar een hele kleine kans om het te halen. Je had er eigenlijk bij moeten zijn, die wedstrijd. Het hele land stond op z'n kop. Het ws 2-1 voor Costa Rica tegen de USA. Alles ging goed totdat er een tijdsverlenging kwam van 5 minuten. Met deze 2-1 overwinning zouden ze een plaatsje in de wereldcup kunnen bemachtigen en net toen Costa Rica op het punt stond te juichen viel er een hoekschop voor America en pardoes in de laatste 30 seconden...GOAL...voor USA!! En het wereldje van Costa Rica viel letterlijk in duigen. Het was niet te geloven, het ging zo aan hun neus voorbij. Grote vreugd werd veranderd voor verdriet en het hele land maakte een diepe zucht en zette maar liever de televisie uit.

In de kerk vandaag moest ik ineens aan dat moment denken en was het alsof God me hiermee iets wilde zeggen. Ik dacht zo eens aan de engelen in de hemel die samen met God naar de wereld kijken alsof het een voetbal wedstrijd is. Iedereen loopt hard rond, zoekt naar het "DOEL" in zijn/haar leven en heel af en toe blijken er wat "puntjes" te vallen en zijn er van die geweldige moment vol van vreugde en wordt er feest gevierd. Dit gevoel is super, een overwinning, we zijn er bijna...

Maar dan val er een "doel" tegen, de omstandigheden in ons leven zijn in eens tegen ons (althans zo lijkt het wel eens) en dan is de druk erop. We zien het allemaal niet zo scherp meer en er moet hard gewerkt worden (aan ons geloof) om toch nog in de overwinning te geloven, maar we houden hoop.

Ik moest zo ineens denken dat als er iemand voor God kiest en zich realiseert hoe liefdevol Hij is en hoeveel Hij van ons houdt dat er een vreugde rond gaat in de hemel van de Engelen. Als wij zo'n vreugde kunnen ervaren over een voetbal wedstrijd en eigenlijk heel diep van binnen gewoon helemaal meeleven met zo'n elftal, met de vreugde van een "DOEL", dan moet de vreugde die in de hemel is wel heel erg bijzonder zijn als iemand het "DOEL" heeft gevonden in zijn/haar leven en God vindt. Maar dan moet ik ook denken als die vreugde er is, maar er opeens iets gebeurd waardoor deze persoon het even niet meer ziet zitten en een "DOELpunt" tegen krijgt en deze persoon misschien zelfs God de rug toekeerd. Dan kan ik me ook zo voorstellen de grote zucht van verdriet dat er door de hemel gaat omdat het lijkt alsof ze hem/haar kwijt lijken te zijn.

Vandaag realizeerde ik me dat dit gevoel van verdriet soms vaker voorkomt in de hemel dan vreugde als we om ons heen kijken. Maar weet je, dit kan wel zo voelen of lijken, maar ik geloof dat er toch nog steeds dagelijks mensen "DOEL" vinden in hun leven en er grote vreugde is in de hemel over hen die God vinden en Hem echt leren kennen.

Dit gevoel dat we soms ervaren bij zo'n voetbal wedstrijd is niks in vergelijking met de vreugde die we zullen ervaren als we bij God zijn. Dan kies ik het eeuwige leven over een voetbal wedstrijd. Ja, het is even gezellig, maar ik heb dan liever deze vreugde voor de eeuwigheid!!!

Op naar Zuid-Afrika met de Nederlandse ploeg, maar ook op naar de Eeuwigheid met Jezus en de Engelen...dat duurt langer dan een voetbalwedstrijd!!

Leren liefhebben

Je denkt soms als je zo'n lief klein koppie ziet "een mens liefhebben is toch niet zo moeilijk?" Nee, als ik zo onze kinderen zie en met name de nieuwe kleine baby dan ervaar ik een liefde die niet te beschrijven is. Zo puur, zo vol, zo echt, zo diep. En dan wanneer ze wat ouder zijn wordt het opeens wat moeilijker, dan gaan ze dingen doen die we niet leuk vinden of die van ons niet mogen. Dan lijkt het soms net alsof we die kleintjes ineens wat minder lief hebben. Nee, marjolein dat is niet waar. Als ik tegen mijn kind hard moet praten omdat hij anders pardoes de straat oversteekt dan doe ik dat uit liefde omdat ik niet wil dat hem iets overkomt.

Dat snap ik, dat doe ik dagelijks. Onze kleine Luca houdt ervan om avontuurlijk te zijn, wat mijn moederlijke liefde nogal eens test op dat moment. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn kinderen en mijn man natuurlijk ook. En toch wordt die "onvoorwaardelijk" liefde soms erg op proef gesteld. Heb jij dat ook wel eens?

Houden we dan toch echt wel van die ander (of onze kinderen), of moeten we eigenlijk dagelijks nog leren liefhebben.

Er is bij mij geen twijfel mogelijk dat de liefde van God het meest bijzonder is en waar de meeste kracht vanuit gaat. Wat Hij voor ons heeft gedaan, heeft geen woorden nodig. Zijn liefde geeft hoop aan een land zonder hoop, brengt vijanden samen, hersteld een vriendschap, brengt kerken samen, vernieuwd een mens die weer terug komt bij Hem en die liefde geeft ons een reden om te leven.

1 Johannes 4:9-10 zegt:

9 Hierin is de liefde Gods jegens ons geopenbaard, dat God Zijn eniggeboren Zoon gezonden heeft in de wereld, opdat wij zouden leven door Hem.

10 Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons lief heeft gehad, en Zijn Zoon gezonden heeft tot een verzoening voor onze zonden

Wow, geweldig, niet omdat wij God nou zo liefhebben, maar omdat Hij ons lief heeft kunnen wij leven.

Als ik dan aan mijn kinderen denk en de liefde die ik voor hun heb dan weet ik dat hun het goed hebben mede dankzij de liefde die wij als ouders aan hun tonen. Zij voelen zich veilig als zij liefde voelen, niet als zij liefde aan ons als ouders geven. Dat brengt een hele andere kijk op de dingen, wij hebben hun eerst lief en misschien (hopenlijk) ervaren we de liefde ook terug. Maar zelfs als wij die liefde op bepaalde momenten niet ontvangen (van onze kinderen of van andere volwassenen) dan toch kunnen wij liefhebben.

Ik weet zelf dat ik dit niet kan tenzij ik God vraag mij dagelijks de liefde te openbaren die Hij voor ons heeft. Door Zijn liefde kan ik leven en liefde geven.

Leren liefhebben gebeurd soms elke dag en als ik een dag oversla dan weet ik dat met de nieuwe dag die komen gaat weer hoop is om weer verder te leren liefhebben!!!

Gevoed om te voeden...

Ze is nu 6 weken oud en we zijn erg dankbaar dat alles zo goed gaat. Afgelopen maandag had ik zo'n intens verlangen om weer naar de basis te gaan en dus heb ik Tessa lekker in de wagen gelegd en ben ik naar de basis gelopen om nog even een half uurtje de zang en aanbidding mee te pikken.

Terwijl we in aanbidding waren met zo'n 30 man gaf God me een woord. Het mooie is altijd dat het woord meestal eerst voor mezelf is en dan deel ik het met de rest. Ik wil dit graag ook met andere delen vandaar dat ik het hier schrijf.

Als je zo'n klein hummeltje op je armen hebt en je ziet die oogjes naar je kijken als ze honger hebben dan gebeurd er iets in je hart waardoor je alles zou doen om dit kleine leventje te willen geven wat ze nodig heeft. Zo klein en toch al een begrip van het feit dat ze iets nodig heeft wat haar kracht geeft, wat haar buikje vult en waar ze zich dan blij mee voelt en waar ze meestal lekker na in slaapt valt. Voeding....het gevoed worden, iets wat babys niet kunnen verwoorden, maar wat wij als ouders weten dat nodig is voor de groei van ons kindje. Er is geen twijfel over mogelijk, we weten allemaal dat we voedsel nodig hebben om te groeien, maar ook om te kunnen funcioneren in de dagelijkse dingen.

Zo denkend aan de voeding bracht God het heel dicht bij huis, mijzelf....en de voeding die ik van Hem nodig heb om te kunnen funcioneren. Dagelijks heb ik nodig dat ik van Hem hoor, dat ik weet dat Hij er is, dat ik Hem op kan zoeken en van Hem kan ontvangen. Die maandagmorgen in de aanbidding zongen we "He is beautiful, He is holy" en het was alsof God me vroeg "Hoe mooi ben ik, hoe stel je je dit voor?" Ik begon hierover na te denken. Als we denken aan een persoon waar we heel veel van houden en die we geweldig vinden dan hebben we meestal geen moeit om te zeggen "Je bent mooi, je bent geweldig", maar soms hebben we hier moeite mee als het om God gaat. Is Hij geweldig, dan zouden we dan uit het diepst van ons hart moeten uitspreken naar Hem, dat geeft een diepere relatie met onze Heer.

Toen bracht de Heer mij terug naar het "voeden". Ik realizeerde mij dat ik gevoed moet worden door in deze diepe relatie te wandelen elke dag, door te uiten naar Hem hoe ik me voel, door te ontvangen van Hem hoe Hij zicht voelt. Het is niet mogelijk om je dagelijkse dingen te doen en aan anderen te geven als je niet aan jezelf denkt, goed eet, op tijd rust neemt, etc.

Dus ook zo met mijn leven in mijn relatie met God. Ik kan niks geven aan hen om mij heen (en dat doe ik veel) als ik niks ontvangen heb. Ik kan niet voeden als ik geen voedsel krijg. Ik moet sterk zijn, kracht ontvangen, rust om dat ook weer weg te geven en van daaruit mijn dagelijkse portie weg te geven. Ik wist precies wat God bedoelde. De mensen op de basis hebben me gemist en ik werd de laatste dagen verrast door lieve woordjes zoals "wanneer kunnen samen kletsen", "ik ga straks bij Marjolein langs om even te praten", "we missen je op de basis Marjolein". Dit heeft mijn hart geraakt en tegelijkertijd wist ik "Ik moet gevoed worden om klaar te zijn". Ik zei "Heer, ik heb U nodig, ik moet gevoed worden, zodat ik ook andere kan geven wat zij nodig hebben". Eerst mijn gezinnetje...die moeten gevoed worden, en zeker onze kleine Tessa die helemaal afhankelijk is van de tijd die mama haar geeft om te voeden, zij komt eerst. Terwijl mijn andere kindjes op school zitten en Tessa slaapt...dan eet ik!!!

Ik bid dat we allemaal op een diepere manier mogen ervaren dat we door ons geloof in Jezus gevoed moeten worden om de dingen te doen die Hij van ons vraagt, maar ook om weg te kunnen geven aan anderen. We leven niet voor onszelf, ookal lijkt het daar wel erg op in deze wereld, maar ik heb ontdekt dat leven voor jezelf eigenlijk alleen maar saai is, want het draait alleen maar om jou! Leven voor God, voor anderen en voor jezelf dat is pas een avontuur...ja ok, dan heb je wel meer uitdagingen in het leven, maar dat is beter als alleen naar jezelf in de spiegel kijken dag in dag uit...en elke keer hetzelfde zien, dat is geen avontuur, dat is geen uitdaging. Leven met God is een avontuur, althans voor mij wel en ik anderen kunnen geven wat ik ontvang! Veel zegen deze week...(hier de eerste foto van ons vijfjes)

Nieuwe fotootjes

Ze groeien zo snel....400 gram aangekomen in 2 weken..

Trotse grote zus Gioela....

11 dagen oud in deze foto

Eerste dag thuis....lekker bij papa slapen

Wat een geschenk van God weer...

Pijn, tranen en vreugde

Het is zover, ik mag naar de verloskamer....en nu moeten ze nog maar opschieten ook anders hou ik het niet meer, wat een pijn. Vervolgens komen we in de verloskamer aan en gebeuren er een hoop dingen om me heen, maar ik kan me alleen concentreren op 1 ding....de pijn die ik voel. Ons nieuwe kindje staat op het punt geboren te worden.

Ik bid "Heer help me alstublieft". Ok, ze mag komen.....na 10 minuten meewerken is ze daar.....onze kleine Tessa Coghi!!

De kinderarts die daar ook bij is tild haar kleine lijfje op en laat haar zien. Ik kijk naar haar en ze is gewoon fantastisch mooi. Kijk hieronder zie je letterlijk hoe ze er toen uitzag....als dat geen mooie foto is dan weet ik het niet meer....een minuut op deze wereld, zo heb ik deze foto genoemd:

Op dat moment gaat er zoveel door je heen dat je soms even helemaal in de war bent, de pijn die zo reeel was, die ben je eigenlijk gelijk vergeten (De bijbel heeft gelijk hierin). Maar dan komt het volgende. Terwijl ik daar lig, hoor ik onze kleine meid op de achtergrond huilen en is Giacomo inmiddels volop fotograaf. Op dat moment realizeer ik me dat we nogmaals gezegend zijn met een kindje. Een kindje waar we voor mogen zorgen, zo fragil, zo klein en ik voel me gewoon helemaal gelukkig en daar komen ze dan.....de eerste tranen.....

De gynecoloog vraagt op dat moment "gaat alles goed met je, heb je pijn?". Pijn, nee hoor dat heb ik niet meer, deze tranen zijn van absolute vreugde en dankbaarheid voor het leven dat ons weer gegeven is. Ik vind het gewoon weer zo bijzonder en vervolgens laat ik hem weten hoe dankbaar ik ben voor zijn hulp.

Dit is toch niet je eigen land, maar het voelt wel als thuis en ookal worden alle kinderen standaard in het ziekenhuis geboren ik weet dat ik in goede handen ben en daarom was ik zo dankbaar. Na dit moment van "tranen" komt Giacomo naar me toe met onze nieuwe dochter en zoals je op de foto hieronder ziet laat hij haar trots aan me zien. Wat is ze mooi onze "Tessa".

Ik word met Tessa naast me terug gereden naar mijn eigen kamer waarin Tessa en ik samen een dagje zullen doorbrengen. Wat zijn we allebei dankbaar dat alles zo goed is gegaan. Terwijl ik denk aan wat er het laatste uur allemaal gebeurd is gebeurd er diep van binnen iets. Iets wat ik niet kan beschrijven zelfs al zou ik het proberen. Het leven geven aan een kind is iets ongeloofelijks, iets bijzonders, iets wat tot je diep van binnen raakt. Alles komt hierbij kijken, de pijn waar je doorheen moet, de tranen die er vloeien en aan het einde toch een diepe vreugde voor een nieuw leven. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe God zich gevoeld moet hebben om het moment dat Hij de mens maakte. Alleen al te kijken naar zo'n klein onschuldig mensje waar alles zo puur aan is, het wonder te ontdekken hoeveel je van zo'n kleintje kunt houden echt diep.

Wij zijn op dit moment vol vreugd, dankbaarheid dat we nogmaals zo'n klein mensje mogen ontvangen en lief hebben. Soms zal dit niet makkelijk zijn, dat hebben we al ervaren met onze andere twee, maar als je ze dan zo ziet, onschuldig en klein dan weet je dat wat er ook gebeurd in de komende jaren. Misschien pijn, misschien tranen of verdriet maar ook veel vreugd, door alles heen weet je dat jouw liefde voor hen nooit weg zal gaan. "God we zijn dankbaar dat we van kleine Tessa mogen genieten, van haar mogen houden en dat we er zeker van mogen zijn dat U erbij was, bent en altijd zal blijven om ons de weg te wijzen"